קיום

קלייניקעס זיינען געגאנגען אויף דער גס,

א שמייכל, א לעכל, א האנט צו באגרוסן מיט פרייד און ניעזשנעם קוק.

קינדער אדער נערים און קטנות מיט א פלאש מילך,

אכילה – אפשר א ברויטעלע, אויך אין דער האנט אדער שוין אין מויל

מיט דעם טעם פון זיסקייט.

פארוואס

קומט דאס אזוי אין אונדזער דור אז מיר באהיטן בילדער פון פנימער?

מענטשן וואס מיר האבן ניט קיינמאל געטראפן,

נשמות, וואס ליגן אדער זיינען ארויספארשווונדען אין די שעהען פון שינאה.

מיר האבן די בילדער, פעם שווארץ און וויס

אנדערע האבן גערודעפט די נסתרדיקע פארבן.

א תקופה פאר אנדערע זכרונות,

צלם, פאטאגראפירן

די קלייניקעס אויף דער גאס.

און אין דידאזיקע

טעג און מעכט

דאווענען זיך די סליחות

”דער הער איז ברעמהארציק,

אל רחום וחנון,

פאר וואס, וווהין

נעמען אונדז די בילדער מיט געשוויגענע קולות.

א רוף אז בלייבט ביי אונדז אין דער נשמה

– האפענונג און א גארטן מיט שמייכלעך, מיט רו און מילך.

דעם ג’ טן דתשרי תש”פ  אברהם בן ברוך

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s